Европската унија би можела до 2050 година да увезува повеќе од 98% од гасот што го троши доколку не се реализираат нови инвестиции во домашното производство, предупредува Wood Mackenzie.
Според истражувањето, ЕУ денес увезува околу 85% од потребниот гас, а зависноста од увозот ќе остане висока и во следната деценија. Со намалувањето на норвешкото производство по 2030 година, притисокот врз северноафриканските испораки и постепеното исфрлање на рускиот гас преку цевководи, недостигот сè повеќе ќе го покрива ЛНГ.
Уделот на ЛНГ во снабдувањето на ЕУ би можел да порасне од околу 40% денес на 63% до 2050 година. Од тие количини, околу 77% би доаѓале од САД.
Wood Mackenzie моделира три сценарија за домашното производство до 2050 година. Во најнеповолното сценарио, без нови инвестиции во нафтено-гасни полиња, производството би се намалило од 43 милијарди кубни метри во 2028 година на само 2 милијарди кубни метри во 2050 година.
Средното сценарио, кое ги одразува сегашните политики и нивоа на инвестиции, би го задржало производството близу 40 милијарди кубни метри до 2038 година. Сепак, домашниот гас во ниту еден момент не би покривал повеќе од 17% од европската побарувачка, што значи дека зависноста од глобалниот пазар би останала висока.
Само најамбициозното сценарио значително ја менува сликата. Со постабилни фискални услови, побрзи дозволи и отстранување на регулаторните и корпоративните ограничувања, производството би можело да достигне 77 милијарди кубни метри во 2042 година, покривајќи 38% од побарувачката.
Истражувањето покажува дека истражувањето на нови наоѓалишта има најголем потенцијал за зголемување на домашното производство. Црното Море и Источниот Медитеран носат 70% од потенцијалните нови количини, а Грција сама претставува околу една третина од потенцијалот за нови откритија.
Wood Mackenzie проценува дека разликата меѓу сценариото без нови инвестиции и највисокото сценарио е близу 1.000 милијарди кубни метри гас. Во највисокото сценарио, дополнителното домашно производство би можело да ја намали потребата од увоз на еквивалент на околу 615 товарења ЛНГ годишно.
„Одржувањето на денешното производство бара огромни инвестиции само за да се остане на истото ниво. Вистинското прашање е дали владите се подготвени да создадат услови што ќе овозможат реализација на високото сценарио, бидејќи прозорецот се стеснува“, вели Луис Лоренс, аналитичар за европскиот upstream сектор во Wood Mackenzie.
Анализата покажува и разлика во трошоците и емисиите. Според Wood Mackenzie, американскиот ЛНГ доставен до северозападна Европа има праг на исплатливост 68% над гасот од романскиот Neptun Deep и 96% над новиот норвешки гас. Домашниот гас, исто така, има значително пониска емисиона интензивност од увезениот ЛНГ.
Wood Mackenzie нагласува дека домашното производство нема да ја направи ЕУ целосно енергетски самодоволна, но стабилните фискални услови, побрзото издавање дозволи и успешно истражување на нови наоѓалишта би можеле значително да ја намалат зависноста од ЛНГ.
Извор: WoodMac.com
