До 2030 година околу половина од глобалниот капацитет за производство на ЛНГ ќе биде концентриран во само две земји, што дополнително ја зголемува потребата од диверзификација на снабдувањето. Во такви услови, пловечките постројки за производство на ЛНГ (FLNG) се наметнуваат како една од главните можности за отворање нови извозни правци, оценува „Вуд Мекензи“.
Според анализата на компанијата, доколку нарушувањето на испораките на ЛНГ од земјите во Персискиот Залив продолжи подолг период, глобалната достапност на ЛНГ би можела до 2035 година да биде околу 70 милиони тони годишно (mtpa) под нивото што би се очекувало пред конфликтот.
Во исто време, од 2023 година досега се донесени конечни инвестициски одлуки за седум пловечки ЛНГ-проекти во шест земји, со вкупен нов капацитет од 18 mtpa. „Вуд Мекензи“ смета дека овие проекти се директен одговор на потребата за поголема разновидност на изворите на снабдување.
„Седум проекти одобрени за само три години, со поддршка од инфраструктурни инвеститори, меѓународни нафтени и гасни компании и трговци со ЛНГ, не се обложување на технологијата“, вели Фрејзер Карсон, главен истражувачки аналитичар за глобалниот ЛНГ во „Вуд Мекензи“.
Според него, разликата во трошоците во однос на копнените постројки е намалена, а пловечкиот ЛНГ сега може конкурентно да се применува на локациите каде што има економска оправданост.
Клучната предност на FLNG, според анализата, не е во обемот на производството, туку во можноста да се отворат нови географски подрачја за извоз. Технологијата учествува со помалку од 10% во новиот глобален капацитет за втечнување, но може да овозможи комерцијализација на наоѓалишта до кои тешко би можела да се изгради класична копнена инфраструктура.
Особено значајна е улогата на пловечките постројки во Јужна Америка и Западна Африка, каде што сите предложени нови капацитети за производство на ЛНГ се базираат на пловечки решенија. За производителите во аргентинската формација Вака Муерта и во гасните региони на Западна Африка, FLNG во многу случаи е единствената реална можност за извоз.
Сепак, „Вуд Мекензи“ посочува дека FLNG не е автоматски поевтина алтернатива. Таму каде што директно се натпреварува со евтини модуларни копнени постројки, економската разлика може да биде мала. Предноста станува поизразена кога треба да се искористат офшор или изолирани гасни ресурси за кои нема друг практичен пристап до пазарите.
Податоците за трошоците покажуваат дека технологијата достигнала ниво на кое може да се натпреварува со копнените проекти. Конечната инвестициска одлука за „Делфин ЛНГ FLNG 1“ во САД, донесена во јуни 2026 година, предвидува постројка со капацитет од 4,4 mtpa. Инвестицијата изнесува околу 932 долари по тон годишен капацитет, што е споредливо со неодамнешните американски копнени ЛНГ-проекти.
Кај поновите FLNG-проекти, точката на покривање на трошоците за производство се движи меѓу 2,3 и 4,6 долари за MMBtu. Искористеноста на светската FLNG флота во 2024 и 2025 година во просек изнесувала 88%, во споредба со 85% кај копнените постројки.
Иако оперативните трошоци на пловечките постројки и натаму се повисоки и изнесуваат околу 3% до 5% од вкупните капитални трошоци годишно, можноста за преместување на постројката претставува значајна предност.
Како пример се наведува постројката „Хили“ на „Голар ЛНГ“. Трошоците за нејзино преместување досега изнесуваат околу 350 милиони долари, додека изградбата на нова FLNG постројка би чинела меѓу 1,5 и 2 милијарди долари.
„Хили“ до 2023 година ги покрила трошоците за конверзија од околу 1,3 милијарди долари преку осумгодишниот договор во Камерун, при што генерирала околу 2,1 милијарди долари EBITDA од надоместоци за користење. Со дополнителна инвестиција од околу 350 милиони долари и околу една година надвор од работа, постројката сега е ангажирана со 20-годишен договор во Аргентина со „Саутерн Енерџи“.
Според „Вуд Мекензи“, тој договор би требало да донесе околу 5,9 милијарди долари договорени приходи.
Покрај техничките и економските предности, анализата укажува и на структурен проблем во секторот – недостигот на компании што нудат FLNG како услуга. Од 15 пловечки постројки што се во работа или во изградба, 12 се во сопственост на самите проектни компании, а само три работат според моделот „закуп и управување“. Сите три се во сопственост на „Голар ЛНГ“.
Овој модел им овозможува на инвеститорите и производителите да користат пловечка инфраструктура без сами да го преземат целиот ризик од изградбата и финансирањето на постројката. Тоа е особено важно за производителите со ограничени финансиски можности, но со ресурси што би можеле да се пласираат на меѓународниот пазар.
„Вуд Мекензи“ проценува дека глобалниот капацитет на FLNG постројките би можел да достигне 37 mtpa до 2031 година. Во исто време, во фаза пред конечна инвестициска одлука се повеќе од 84 mtpa планирани FLNG капацитети во четири региони, додека дополнителни 160 трилиони кубни стапки неразвиени гасни ресурси ширум светот се погодни за ваков тип на производство.
Од „Вуд Мекензи“ оценуваат дека токму комбинацијата од можноста за диверзификација на снабдувањето, пониските инвестициски трошоци и можноста за преместување на постројките може да ја одреди следната фаза од развојот на пловечкиот ЛНГ.
Извор: WoodMac.com
