Европскиот парламент бара построги рокови за одобрување на енергетски проекти и поширока примена на автоматското одобрување доколку институциите не постапат навреме, што отвора нов спор со земјите членки околу тоа колкава слобода треба да имаат националните власти во постапките за дозволи.
Според интерен документ до кој дојде „Еуроњуз“, разликите се појавуваат во преговорите за новите правила со кои Европската унија сака да го скрати времето потребно за изградба на обновливи извори, електроенергетски мрежи, складишта и друга инфраструктура. Некои енергетски проекти во ЕУ во моментов се соочуваат со процедури што можат да траат и до 10 години.
Парламентот предлага рокот за издавање дозволи за дистрибутивната мрежа да биде ограничен на една година, а за преносната мрежа на две години. Европската комисија предлага максимален рок од две години за двата вида инфраструктура, додека Советот на ЕУ исто така се залага за рок од две години, со можност за продолжување во исклучителни околности.
Уште поголема разлика постои околу тоа што треба да се случи доколку институциите не одговорат во предвидениот рок.
Европскиот парламент поддржува поширока примена на таканареченото „тивко одобрување“, според кое одредени административни постапки би се сметале за одобрени доколку надлежниот орган не донесе одлука во предвидениот рок.
Советот на ЕУ, од друга страна, сака оваа можност да биде ограничена на конкретни посредни административни чекори, при што би биле исклучени одлуките поврзани со животната средина и дозволите за приклучување на електроенергетската мрежа.
„Европскиот парламент носи побрзо издавање дозволи без да се загрози правната сигурност и довербата на јавноста. Ќе го бранам тој пристап во преговорите и не мислам дека слабеењето на правилата за тивко одобрување е вистинското решение“, изјави за „Еуроњуз“ данскиот европратеник Нилс Фуглсанг, кој го води досието во Парламентот.
Спорот се однесува и на статусот на енергетските проекти како „проекти од највисок јавен интерес“. Парламентот сака оваа пресумпција да биде пошироко применлива за обновливите извори и поврзаната инфраструктура, со што би се ограничила можноста на земјите членки да воведуваат исклучоци.
Советот, пак, поддржува поширока пресумпција за јавниот интерес, но сака земјите да можат појасно да прават исклучоци кога станува збор за заштита на културното наследство или проекти со значително влијание врз животната средина кое не може да се ублажи или компензира.
Парламентот бара и поголема стандардизација на административните процедури, вклучително и задолжителна единствена контакт-точка за инвеститорите. Советот е поповолен кон тоа земјите членки сами да одредуваат како ќе ги организираат националните институции и контакт-точки.
Во одредени сегменти, сепак, Советот предлага и поедноставување. Според документот, земјите членки сакаат прагот за некои мали инсталации што можат да користат поедноставени процедури, вклучително и мали соларни системи, да се зголеми на 200 kW, од 100 kW колку што предлага Европската комисија.
Во суштина, спорот меѓу Парламентот и земјите членки не е околу потребата од побрза изградба на енергетската инфраструктура, туку околу тоа кој ќе го контролира рокот и што ќе се случи кога институциите нема да постапат навреме.
Европскиот парламент сака пропуштените рокови да имаат конкретни последици и одобренијата да станат попредвидливи за инвеститорите. Владите на земјите членки, пак, сакаат забрзување на проектите без автоматските механизми да им го ограничат влијанието врз националните системи за издавање дозволи.
Следната рунда политички преговори за новите правила, во рамките на Пакетот за електроенергетските мрежи, е планирана за почетокот на октомври.
Извор: Euronews
